Katër persona panë dje diçka që askush nuk e kishte parë më parë: anën e pasme të Hënës. Në ditën e gjashtë të misionit Artemis II të NASA-s, astronautët Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch dhe Jeremy Hansen fluturuan rreth fqinjit tonë qiellor.
Gjatë këtij udhëtimi, ata thyen një tjetër rekord mbresëlënës, duke shkuar më larg se çdo njeri tjetër në histori, plot 248,655 milje larg Tokës.
Për 41 minuta, ishin vetëm katër njerëzit dhe Hëna, pasi komunikimi u ndërpre plotësisht. Sfera hënore bllokoi sinjalet e radios, duke i shkëputur ata nga çdo kontakt me tetë miliardë njerëzit në Tokë.
Të përqafuar nga graviteti hënor, anija hapësinore që ekuipazhi e quajti “Integrity” u rishfaq më pas nga pas sferës së vetmuar gri. Nga dritarja e tyre u shfaq një gjysmëhënë blu dhe jeshile, pikërisht Toka, teksa ata u bënë dëshmitarë të një eklipsi diellor.
“Ju mund të shihni në fakt pjesën më të madhe të Hënës. Është gjëja më e çuditshme që mund të shohësh kaq shumë në sipërfaqe.”
Për Wiseman, ky ishte realizimi i një ëndrre të hershme, duke kujtuar një postim të vitit 2016 ku tregonte se kishte parë në ëndërr sikur bënte një fluturim të tillë hënor.
“Gjithçka që ndiej është mirënjohje për këtë eksperiencë.”
Teksa lundronin në humnerën e hapësirës, ekuipazhi vendosi të emërojë dy kratere në Hënë. Njëri mori emrin “Integrity” në nder të anijes së tyre, ndërsa tjetri u quajt “Carroll”, në nderim të gruas së Wiseman, e cila humbi jetën nga kanceri në vitin 2020.
Ky krater ndodhet në veriperëndim të kraterit Glushko, ndërsa qendra e kontrollit të misionit në NASA u përgjigj menjëherë pas transmetimit: “Integrity dhe Carroll Crater, ju dëgjojmë qartë dhe zëshëm.”
Ndonëse hapësira shpesh përshkruhet si një vend i vetmuar, brenda kapsulës Orion situata ishte krejt ndryshe. Ekuipazhi u përqafua, qau dhe brohoriti për të shënuar këtë moment historik.
Ana e pasme e Hënës, e njohur popullarisht si “ana e errët”, është hemisfera që nuk kthehet kurrë nga Toka, dhe pamjet që ata vëzhguan ishin të panumërta.
Ndër to ishte një kënd i ri i pellgut Orientale, një krater rreth 600 milje i gjerë që nga Toka mund të shihet vetëm pjesërisht.
“Orientale thjesht duket kaq dinamike tani. Është shumë tre-dimensionale.”
Njollat e famshme të errëta të Hënës, të cilat në fakt janë rrjedha të lashta llave, ishin qartësisht të dukshme.
Ata madje panë pesë meteorë të vegjël të godisnin sipërfaqen tashmë të mbushur me kratere të Hënës, ndërsa pas tyre arritën të dallonin Marsin dhe Saturnin.
Ky udhëtim i jashtëzakonshëm u përmbyll me një telefonatë nga Presidenti i SHBA-së, Donald Trump, i cili u bëri pyetjen më të natyrshme të mundshme: “Si ishte Hëna?”.
“Duhet ta them”, u përgjigj Glover, “në fakt ishte mjaft bukur”.
